1. توضیح بنویسید : برای تمامی قسمت های برنامه توضیحات مختصر و مفید بنویسید در غیر اینصورت مطمئن باشید حتماً یک روزی برای فهمیدن عملکرد دستور ساده ای مثل i=i+2  در یک کد قدیمی ، ساعت ها وقت صرف خواهید کرد .(1700 خط کد و دریغ از یک کلمه توضیح ! باورتون میشه ؟!)
  2. پیغام های مرتبط نمایش دهید : جان عزیزتان برای هر خطای کوچک و بزرگی که ممکنه در برنامه رخ بده یک پیغام صادر نکنید . واقعاً وحشتانکه برای” وقتی که سرور پیدا نمیشه ، وقتی که سرور پیدا شده ولی جوابی صادر نمیشه و زمانیکه جواب صادر شده اما جواب صحیح نیست” ؛ یک پیغام مشابه صادر کنید و بگویید : “عملیات انجام نشد” !! یا حداقل اگر توجیه امنیتی برای اینکار دارید نکته 1 یعنی نوشتن توضیحات مرتبط رو حتماً رعایت کنید .
  3. از روش های سنتی دست بردارید : شی گرایی چندین سال است که مطرح شده ، امیدوارم محض رضای خدا هم که شده افتخار بدهید ، روش های قدیمی را دور بریزید و کمی مدرن کد بنویسید.
  4. کدهایی با اهداف متفاوت را در فایل های جداگانه بنویسید.
  5. به جای استفاده از 10 تا متغیر زبان بسته ی هم نوع ، از آرایه استفاده کنید |:
  6. در زمان کار با رشته ها در خوشبینانه ترین حالت هم از توابع حذف فضاهای خالی ابتدا و انتهای رشته استفاده کنید (Trim).
  7. یادداشت برداری کنید : خیلی وقت ها کامپایلر دقیقاً به ما نمی گوید اشکال از کجاست ، بد نیست خطاهایی که کم و بیش با اونها برخورد می کنید رو با ذکر دلیل و شرایط وقوع یادداشت کنید.
  8. و در آخر : حتماً حداقل یک نسخه از پروژه ای که مشغول انجامش هستید رو در جایی دیگر به عنوان پشتیبان نگهداری کنید و در بازه های زمانی مشخص پشتیبان رو بروز رسانی کنید . اگر این مورد رو خوندی و عمل نکردی خدا سنگت میکنه !